Ostatnio na blogu Borejki pojawiły się wyniki ankiety na „najlepszy polski system RPG”. Wygrała Neuroshima, najpopularniejszy system na naszym, z lekka kulawym, rynku (chociaż, ze względu na rozmiary, bardziej pasuje określenie „plac targowy”), bodaj jedyny, do którego wyszło więcej niż trzy-cztery rzeczywiste dodatki (nie mówię tu o przygodach do Monastyru czy kolejnych rozszerzeniach KCtów drukowanych w MiMie i innych magazynach). Można z tego wyciągnąć wniosek, że polscy gracze pragną mieć u siebie linie wydawnicze z prawdziwego zdarzenia – nie „jeden podręcznik, bo tam jest wszystko!”, a zestaw kolejnych suplementów rozszerzających spojrzenie na świat gry i prezentujący kolejne możliwości mechaniki systemu – jak w DnD, Warhammerze czy WoDzie – i nie ma w tym nic dziwnego, w końcu to bodaj najpopularniejsze erpegi w Polsce. Dobrze wróży to też zdobywcy drugiego miejsca, Wolsungowi, do którego już wydano kampanię i – mam nadzieję – na tym autorzy nie poprzestaną.

No ale nie chodzi mi o analizę wyników ankiety. Zastanawia mnie po części fenomen Neuroshimy. Owszem, jest napisana naprawdę fajnym językiem, pewnie, jej linia wydawnicza jest całkiem niezła (chociaż „niezła” jak na nasze warunki – dawne kłótnie z fanami czy ogromne opóźnienia nie pozwoliłby za bardzo egzystować Portalowi na rynku, powiedzmy, amerykańskim) – ale na tym kończą się dla mnie dobre strony tego systemu. Pomijając już mechanikę, która zawsze wydawała mi się lekkim koszmarkiem, pomówmy o świecie. Bo jest o czym.

Mam dziwne wrażenie, że dyskusja, która zmieniła „Necropunka” w „Neuroshimę” wyglądała mniej więcej tak:

„- Nikt nie wydał w Polsce systemu post-apo!

- No, w sumie… To zróbmy Fallouta! Pustynia, mutanty, zniszczona Ameryka…

- Super! Dorzućmy do tego SkyNet, ogromne maszyny które będą tłukły wyniszczonych ludzi!

- I narkotyk, żeby było mroczniej!

- I…”

I tak dalej.

Tym sposobem powstał świat, w którym znajdziemy całą klasykę postapokalipsy. Złowieszcze maszyny i mordercze rośliny, ogólne zacofanie technologiczne i potężnych kolesi prawie-że-w-mechach z Posterunku, mutantów, ćpunów cofających się do przeszłości i szlachciców… Brakuje mi tylko plagi nieumarłych. Nie zastanawiam się nawet jak ci biedni ludzie mogą to wszystko przeżyć (w podręczniku ciągłe istnienie rasy ludzkiej uzasadnione jest czymś w stylu „Moloch w sumie mógłby skopać dupska wszystkim, ale czasem mu się nie chce – a dlaczego? Któż to wie”). W ten sposób powstało „spolszczenie postapokaliptyki”, wydanie w jednej książce w zasadzie wszystkich motywów, nie eksponując żadnego, poza tłuczeniem SkyNetu, tym razem bez pomocy Arnolda.

Brakuje mi tu czegoś większego. Podobnie w Wolsungu – przeniesiono na „nasz grunt” steampunkowe realia, dorzucając do tego magię, rasy rodem z fantasy, smoki i pierwszą/drugą wojnę. I na tym stanęło. Owszem, jest trochę bardziej odkrywczo niż w wypadku Neuroshimy, ale brakuje mi tu jakiegoś konkretnego problemu targającego światem, motywu przewodniego w całym systemie. Może to efekt przeczytania jednego-settingu-do-SWEXu-za-dużo, ale konkretny motyw przewodni w każdym świecie bardzo mi odpowiada – o ile jest porządnie zrealizowany, w miarę oryginalny. I dlatego też uważam za strzał w stopę „czas rozpoczęcia” Wolsunga – po wojnie, bez następnej w perspektywie. Wotańczykom w gruncie rzeczy jest przykro, że wywołali wojnę, ich dawnym sojusznikom podobnie, tylko gdzieś w wolsungowej Ameryce ma miejsce wojna o niepodległość. Pewnie autorzy chcieli uniknąć robienia z jednej z nacji zamieszkujących Wanadię tej „złej”, ale tym sposobem „obcięto” graczom masę haczyków – bo o ile fajniej byłoby pobawić się w politykę, gdyby „w powietrzu wisiało” coś więcej niż tamtejsze EXPO? Czytając o Wolsungu w przeddzień zamówienia go wyobrażałem sobie wojny wywiadów, przewroty, falę przewrotów w tamtejszym odpowiedniku Europy i ogromny niepokój polityczno-społeczny, a dostałem świat, w którym wszystko co fajne już miało miejsce…

Ten rok pokazał, że jednak na naszym „targowisku” pojawiają się czasem nowe przekupki. Dwa kompletnie niezależnie wydane systemy, dwa puszczone przez większe wydawnictwa – jest nadzieja. Nadzieja, że pojawi się więcej wydawców i pomysłowych autorów, którzy przestaną wydawać RPG w danych realiach, a zaczną produkować RPG z pomysłem. Czego sobie i wam życzę na koniec pierwszego wpisu na tym blogu.

PS,

Wbrew pozorom, pomimo moich narzekań właśnie wróciłem z sesji Wolsunga. Parę słów o niej pojawi się pewnie niebawem.